تبیین نسبت رابطه انسان و مکان در فرآیند طراحی معماری با رویکرد پدیدارشناسی

مقالهتبیین نسبت رابطه انسان و مکان در فرآیند طراحی معماری با رویکرد پدیدارشناسی

نویسندگان

صمد نگین تاجی ؛ مجتبی انصاری ؛ حسن علی پورمند

منتشر شده در نشریه هنرهای زیبا – معماری و شهرسازی (دوره ۲۲، شماره ۴، زمستان ۱۳۹۶ شمسی)

چکیده

طراحان در صورت استفاده موثر از رابطه انسان و مکان در خلق فضا می‌ توانند محیط‌ های با‌ معنا و با‌ هویت بیافرینند. پدیدارشناسی به دلیل داشتن قابلیت شناخت رابطه انسان و مکان می‌ تواند به طراحان در فرآیند طراحی کمک کند.

روش‌ تحقیق این مقاله توصیفی-تحلیلی و ابزار جمع‌ آوری اطلاعات کتابخانه‌ ای بوده است. هدف این تحقیق چگونگی استفاده از نگرش پدیدارشناسی در فرآیند طراحی است. پدیدارشناسی مکان دو رویکرد هستی‌ شناسی و شناخت‌ شناسی را در بر می‌‌ گیرد، هستی‌ شناسی بیشتر دید مکانی دارد و به دنبال معنای‌ مکان یا زیست‌ جهان (روح‌ مکان) می‌ باشد، و شناخت‌ شناسی بیشتر نظرگاهی انسانی به موضوع دارد و به دنبال چیستی‌ مکان یا تجربه زیسته (حس‌ مکان) است.

نتایج تحقیق نشان می‌ دهد در مراحل اولیه فرآیند طراحی (شناخت مسئله) از هر دو رویکرد پدیدارشناسی‌ مکان می‌ توان استفاده کرد. در این مرحله به‌ کارگیری روح‌ مکان به عنوان راهنمای طراحی در فرآیند طراحی هم امکان‌ پذیر و هم الزامی می‌ باشد؛ و از حس‌ مکان می‌‌ توان با مشارکت ذی‌ نفعان برای ایجاد ظرفیت ارتباط موثر بین فرد و مکان در فرآیند طراحی استفاده کرد. علاوه بر این، برای آموختن از فرآیند طراحی و همچنین بهبود ارتباط طرح با کاربر واقعی، می‌ توان رویکرد شناخت‌ شناسی پدیدارشناسی را بکار گرفت. در این حالت، میزان موفقیت طرح در آفرینش حس مکان پس از بهره برداری مورد سنجش قرار می‌ گیرد.

واژگان کلیدی:

پدیدارشناسی ؛ هستی شناسی ؛ شناخت شناسی ؛ فرآیند طراحی ؛ روح مکان ؛ حس مکان

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *