سبک شناسی معماری هخامنشی

مقالهسبک شناسی معماری هخامنشی

نویسندگان

يعقوب محمدی فر ؛ شراره السادات ميرصفدری

منتشر شده در فصلنامه علمی-پژوهشی مطالعات شهر ايراني اسلامي  (پژوهشكده فرهنگ هنر و معماری جهاددانشگاهی) (شماره ۱۶، تابستان ۱۳۹۳ شمسی)

چکیده

معماری نقطه تلاقی نياز انسان با هنر است و می توان آن را تجلی فكر و هنر بشر دانست. آنچه كه معماری به ما می نماياند، نمايی است از اجتماع، اقتصاد، مذهب و فرهنگ جامعه انسانی كه بنا در آن شكل گرفته است. دوران هخامنشی از فصول پر افتخار تاريخ هنر و معماری ايران است كه بدون شک بناهای عظيم آن هنوز هم موضوعی براي تفكر بسياری از پژوهندگان معماری، باستان شناسی و تاريخ هنر است. آنچه كه امپراتوری هخامنشی را خاص و باشكوه می كند، تلفيق هنر سرزمين های ديگر و گذشتگان آنها با عناصر بومی پارسيان است. اين التقاط از ديد برخی منتقدان، ضعف معماری هخامنشی محسوب می شود، اما با واكاوی های بيشتر اين نكته مشخص می شود كه هنرمند خوش ذوق هخامنشی، اين عناصر گرته برداری شده را پروراند و با تركيب آنها با خصايص معماری اصيل ايرانی، در نهايت سبک با شكوهی را در معماری به وجود آورد.

در اين پژوهش نگارندگان با استناد به كتيبه های شاهان هخامنشی مرتبط با آثار معماری و همچنين بررسی و تحليل يافته های حاصل از كاوش های باستان شناسی سعی دارند الگو و سبک معماری خاص و شاخص امپراتوری هخامنشی را معرفی نمايند.

روش تحقيق اين پژوهش با استفاده از گزارش های باستان شناسی موجود و مطالعات تاريخي-تطبيقي آثار معماری برجای مانده است. آنچه به عنوان برآيند اين پژوهش بايد به آن اشاره كرد، سبک خاص معماری در دوران هخامنشي است كه شامل صفه سازی در زير بنا، آپادانا (تالارهای ستون دار)، ستون های عظيم سنگي و سرستون ها، پايه ستون ها، برج های گوشه ای، معماری پيكره ای، دروازه های يادمانی و  است.

واژگان کلیدی:

هخامنشی ؛ سبک شناسی معماری ؛ تخت جمشید ؛ شوش ؛ پاسارگاد

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *