نقد و آسیب شناسی آغاز آموزش معماری در مدرسه هنرهای زیبا: از ورود سیستم بوزار تا سال ۱۳۴۸

مقالهنقد و آسیب شناسی آغاز آموزش معماری در مدرسه هنرهای زیبا: از ورود سیستم بوزار تا سال ۱۳۴۸ “

نویسندگان

مریم غروی خوانساری

منتشر شده در نشریه هنرهای زیبا – معماری و شرسازی (دوره ۲۵، شماره ۳، پاییز ۱۳۹۹ شمسی)

چکیده

هدف این تحقیق نقد و بررسی آسیب‌ شناسانه آغاز آموزش آکادمیک معماری در ایران متاثر از سیستم آموزش بوزار است. پرسش‌ های اصلی عبارتند از: تا چه حد استفاده از سیستم بوزار به عنوان سیستم آغازگر آموزش آکادمیک معماری در ایران صحیح بود؟ نقاط قوت و ضعف این سیستم و ریشه آسیب‌ های آن در دانشکده هنرهای زیبا چه بوده است؟

روش به‌ کار رفته در این تحقیق روش تفسیری-تاریخی است. فرآیند تحقیق، در دو گام صورت می‌ گیرد. گام اول شامل شناخت اولیه، تحلیل ارکان پنج‌ گانه این سیستم و معرفی نقاط قوت و ضعف آن می‌ باشد. گام دوم مرحله آسیب‌ شناسی است که به ریشه‌ یابی مسائل و مشکلات این دوره می‌ پردازد. دستاوردهای تحقیق نشان می‌ دهد که بهره‌ گیری از سیستم آموزش بوزار به سبب شهرت و رواج آن در جهان و خصوصا نیازهای جدید و تحولات معماری کشور، گزینه‌ ای قابل‌تامل می‌ نمود. اما از سه زاویه موجد آسیب‌ هایی بود که در سه بخش به صورت آسیب‌ شناسی بیرونی، آسیب‌ شناسی انتقال و آسیب‌ شناسی درونی مورد مطالعه قرار می‌ گیرد. از آنجایی‌که ردپای سیستم آغازین و آسیب‌ های آن در سیستم جاری آموزش معماری قابل‌ ردیابی است، نتایج تحقیق ضمن تبیین نقاط قوت و ضعف سیستم، پیشنهاداتی در راستای باززنده‌ سازی نقاط قوت و رفع نقاط ضعف متناسب با شرایط امروز مطرح می نماید.

واژگان کلیدی:

مدرسه هنرهای زیبا ؛ سیستم آموزش بوزار ؛ دانشکده معماری ؛ آموزش معماری

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *