خود مردم نگاری و کاربست آن در مطالعات شهری به منظور فهم فرهنگ شهری

بررسی عوامل موثر بر تحول کالبدی خانه و فرهنگ زندگی در یک قرن اخیر ایران موردپژوهی: تحولات الگوی خانه در شهر تاریخی لار

مقاله “ خود مردم نگاری و کاربست آن در مطالعات شهری به منظور فهم فرهنگ شهری “

نویسندگان

محمد نظرپور ؛ هاشم داداشپور

منتشر شده در فصلنامه علمی گفتمان طراحی شهری؛ مروری بر ادبیات و نظریه های معاصر (دانشگاه تربیت مدرس) (دوره ۱، شماره ۳، پاییز ۱۳۹۹ شمسی)

چکیده

خود مردم نگاری روشی نوظهور در مردم‌ نگاری است که در زمره روش های کیفی و در حیطه پارادایم تفسیر‌گرایی قرار می ‌گیرد و هدف آن فهم فرهنگی زندگی روزمره از خلال تجربه زیسته محقق است که در قالب نوشتاری داستان گونه به توصیف غنی این تجربه در بستر فرهنگی آن می ‌پردازد. با اینکه این روش در حوزه ‌های مطالعاتی متنوعی در سال های اخیر بکار گرفته شده است و در حال گسترش به سایر رشته ‌ها است، در حوزه مطالعات شهری بسیار مهجور بوده است. شهرهای امروزی موزاییکی از خرده ‌فرهنگ ‌های متکثر هستند که پژوهشگران این حوزه می توانند با به کارگیری این روش به فهم لایه‌ های عمیق از آنها از خلال تجربه زیسته خود نائل شوند.

هدف این مقاله در گام اول، تشریح ویژگی ‌های اصلی این روش و در گام بعدی، برقراری پیوند آن با حوزه مطالعات شهری در راستای فهم فرهنگی بسترهای شهری است. در این راستا ابتدا با بهره مندی از مطالعات کتابخانه ای و تحلیل اسنادی، مبانی فلسفی و روش شناسی خودمرد نگاری معرفی و سپس خود مردم نگاری شهری در محل تلاقی چهار چرخش اصلی (چرخش فرهنگی، چرخش روایی، چرخش فضایی و چرخش خود) در حوزه مطالعات شهری تبیین خواهد شد. تنوع فرهنگی حاکم بر شهرهای ایرانی و ضرورت فهمی عمیق و بومی از ویژگی های ماهوی آن نزد کنش گرانی که آن را به شکل بی واسطه ای تجربه می کنند، اهمیت کاربست خود مردم نگاری شهری را در پژوهش های این حوزه دوچندان می کند.

واژگان کلیدی:

خود مردم نگاری ؛ مطالعات شهری ؛ روش شناسی کیفی ؛ فرهنگ شهری ؛ تجربه زیسته

 

خود مردم نگاری و کاربست آن در مطالعات شهری به منظور فهم فرهنگ شهری

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *